İkiniz için gözüm hep arkada kalıyor derdin,
Doğruymuş.
Bir buçuk yıl geçmeden onu da yanına aldın,
Anacığım orada da mı gözün arkadaydı.Burnumun direkleri sızlıyor.
Gözlerime baktı ve hiçbir şey söylemedi,
O gözler "Ben simdi ne olacağım?" diyordu.
Bakamadım gözlerine,
Kalakaldım orada öylece.
Gece soğuktu, karanlıktı.
Kendi ellerimle onu bıraktım yoğun bakıma,
Anacığım, sonra beyazlar örtülmüş sedye ile geçti önümden.
Ağlayamadım, unutamadım gözlerini.
Mutlu mudur senin yanında acaba?
Gözün yine arkanda mı anacığım.
Prensesler gibiydi,
O bizim hepimizin en sevgilisiydi,
Kıyamazdık, üzülmesin isterdik,
Ama o tüm sırlarıyla beraber aramızdan ayrıldı.
İnsan ne çok özlüyor anne yitirdiklerini.
Sen burnumda tütüyorsun,
Yine bir anneler günü geliyor,
Telefonun ucunda yoksun.
Yasam acımasız mı yoksa anne.
Sen gittikten sonra,
Anneler gününde senin yerine onu arardık hep.
O gideli de anne dört yıl olmuş,
Yaşam değil zaman acımasızmış.
Hep düşünürüm oysa geçen biz miyiz yoksa zaman mı diye
İkisi de geçip gidiyormuş meğer.
Bir bir eksiliyor sevdikleri,
İnsanların yaşamlarından,
Şair doğru söylemiş,
Her biri memnun ki yerinden giden geri gelmiyor.
Bir de neyi özlüyorum biliyor musun anne,
Hani o yaz tatillerinde hep birlikte olurduk ya.
İste onu,
Sen yoksun,
babam yok,
Lamia yok,
Artık yaz tatillerinde bir arada olamıyoruz anne.
Siz artık yoksunuz diye,
Doğduğumuz yerlere de gidemiyoruz anne.
Deme ne olur "Bir mezarımı bile ziyaret etmiyorsunuz" diye,
Biz seni hep özlüyoruz anne,
O sıcacık gülüşünü,
Bize hiç kızmayışını, sesini bir kez bile yükseltmeyişini,
Sabahları erkenden kalkıp bizi yesin diye hazırladığın gözlemeleri,
İnan biz seni çok seviyoruz anne.
